VERHAAL VAN DE MAAND

Het Geheim

In het museum lopen mensen van schilderij naar schilderij. Meestal staan ze maar een paar seconden te kijken om daarna naar een volgend kunstwerk te lopen. Het valt me op dat bij de werken van Escher de mensen veel langer blijven staan. Soms ontstaan zelfs hele discussies tussen de bezoekers. Sinds kort weet ik hoe dat komt. Als u het niet verder vertelt, dan wil ik dat geheim graag met u delen.


Maurits Escher had als kind een knuffel die hij jarenlang dag en nacht met zich mee droeg. De zeldzame keren dat zijn knuffelhond spoorloos was, raakte de hele familie van slag. Voordat ‘zijn hond’ gevonden was kon er niet geslapen worden of iets anders gedaan. Toen Maurits groter werd raakte hij op een gegeven moment nieuwsgierig naar de binnenkant van zijn knuffel. Voorzichtig maakte hij een draad los met een schaartje. Tot zijn enorme teleurstelling zat er gewoon rijst in zijn hond. Nu het geheim er vanaf was bleef de knuffel niet langer interessant en verdween al snel ergens in een la. Maurits besefte voor het eerst dat een leven zonder geheimen saai is. Hij neemt zich daarna al snel voor, dat wanneer hij zelf iets maakt, het geheim daarvan niet zomaar verklapt mag worden. Hij heeft dat principe zijn hele leven volgehouden en bij al zijn kunstwerken toegepast. Altijd vroeg hij zich af: hoe verstop ik in dit werk een geheim?

Daarom raken wij, als we oog in oog staan met een Escher, niet zomaar één twee drie uitgekeken.

Reactie op verhaal:

“Ik zou dit verhaal goed kunnen gebruiken in mijn groep 1/2/3 om daarna een gesprek te hebben over geheimen. Ik zou met de kinderen willen bekijken welke geheimen er in het werk van Escher zitten en later zelf een tekening maken met een geheimpje erin.”

Chloé Zuidewind (Leerkracht Durperhonk groep 1/2/3)